sonraki »

[Deryagül]

          Sevdiğinle Berabersin

   Bedevî bir Arab:

- “Yâ Resûlallâh (s.a.v.)! Kıyâmet ne zaman kopacak?” diye sormuştu.

Resûl-i Ekrem (s.a.v.) bedevîye:

- “Âhiret için ne hazırladın?” diye sormuştu.

Enes (r.a.) rivâyetinde bedevî:

- “Yâ Resûlallâh! Benim Allâh’a ve onun Peygamberi (s.a.v.)’e muhabbetten başka âhiret için bir hazırlığım yoktur.” diye cevâp vermesi üzerine;

Resûl-i Ekrem (s.a.v.) bedeviye:

- “Sen sevdiğin kimse ile berabersin!” buyurmuştur.

Enes (r.a.) der ki:

- Biz de, “Yâ Resûlallâh (s.a.v.)! Âhirette sevdiğimiz ile beraber miyiz?” diye sorduk.

Resûl-i Ekrem (s.a.v.):

- “Evet berabersiniz!” diye tasdîk buyurdu. Biz de böyle bir cevâbdan pek ziyâde bir ferah ve sevinç duyduk.

Ey mü’min! Kalbindeki muhabbetini yokla da, hâlini tefekkür et, muhabbetin neye gâlibdir.

Enes (r.a.) şöyle demiştir ki:

Nebiy-yi Mükerrem (s.a.v.) buyurdular ki; “Kimde üç şey bulunursa halâvet-i îmânı tatmış olur.

Allâh ile Resûlullâh, kendisine mâa‘dâlarından daha sevgili olmak.

Bir kimseyi bilâ-garaz velâ-ivaz sevmek, ancak Allâh için sevmek.

Allâh onu küfürden kurtardıktan sonra, yine küfre dönmekten ateşe atılacakmışcasına hoşlanmamak.” (Müslim) Kendisi ateşe atılmayı sevmediği gibi, şeref-i İslâm ile müşerref olduktan sonra tekrar küfre avdet etmeyi asla sevmemek ve küfürden uzak olmaya çalışmak ve küfre yakın olmamaya çalışmak.

(Hz. Mahmûd Sâmî Ramazânoğlu (k.s.) Musâhabe 1, 35-36.s.)