sonraki »

[Erguvan]

       Yahya Babanın (k.s.) Pilavı

Resimlerin Görüntülenmesine izin Verilmiyor Resimleri Görebilmek Için Kayıt Olun veya Giriş Yapın

   Yahya Baba 2.Beyazıt Han zamanında Edirne Beyazıt külliyesinin aşçılarındandı. Yemeği öyle aşkla yapar, Allah’ın ni'metlerini halden hale çevirirken Allah’a öyle teslim olurdu ki, yemeği yapmaya başladığı zaman sanki ibadete başladı zannedilirdi.

Pirinçleri salâvat getirerek ayıklar, yağı tekbir getirerek eritir, tuzu besmele çekerek atar, suyu tesbih ederek dökerdi. Gözünü yumar, enbiyayı, evliyayı aracı yapar Allah’tan bereket isterdi. Onun pilavında her zaman bereket kaynardı. Az bir pirinç herkese yeter, çoğu zaman artardı. Fakat Yahya Baba tek pirinç tanesine bile kıymazdı. Pilavdan artanı tuna nehri balıklarına atardı. Balıklar Yahya Babanın geleceği saati bilirler, o saatte köprü altındaki suda beklerlerdi.

Kilerci pilavın herkese yetip arttığını gördükçe pirinci az vermeye başladı. Fakat Yahya Baba bir kere ''bu pirinç yetmez demedi. Kilerci pirinci azalttıkça Yahya Baba pilavı herkese yetirip arttırırdı. Kilerci şaşkınlıktan şaşkınlığa giriyordu.
Kilerci Yahya Babayı iyice denemeye karar verdi. Her gün pirinç miktarını azalttı. Ama kilerci pirinci kıstıkça pilav azalmıyor aksine çoğalıyordu. Yine herkes doyuyor. Yine Tuna'daki balıklar nasibini alıyordu.

Nihayet kilercinin ağzından bir laf çıktı. "Bu bir keramet!" Kilerci padişaha çıktı ve dedi ki: "Padişahım! Bu Yahya boş değil! Biz ona işçi muamelesi yapıyoruz" Padişah kilerci ile bir plan yaptı. O gün Yahya Babaya çok az, hatta gülünç denecek kadar bir pirinç verilecekti.

Nihayet iş saati geldi. Kilerden çok az pirinç çıkarıldı Yahya Baba denendiğinin farkında değildi. Her zaman ki gibi tevekkül ve teslimiyet içinde, azıcık pirinci Allah'ın lütfu diyerek aldı. Allah, Allah diyerek zikir ve fikir içinde ayıkladı. Âlemlerin rabbinden Halil İbrahim bereketi diledi. Öyle bir pilav çıktı ki ortaya kazanlara sığmadı. Üstelik çok lezzetli oldu. Herkes parmağını ısırdı.

Pilav yine arttı. Yahya Baba artanları sırtına yükledi tuna nehrinin yolunu tuttu. Tam kepçeyi daldırıp balıklara atacaktı ki onu izleyen padişah gürledi:
− "Ne oluyor bre aşçı başı! Devletin malını israf mı edersin?"
Yahya Baba tutuldu kaldı. Padişaha hiç cevap vermedi. Fakat balıklar kafalarını çıkarıp padişaha cevap verdiler:
− Ayıp oluyor sultanım koca devletin artığını bize çok mu görüyorsun?

Yahya Baba öylesine mahcup oldu, öylesine utandı ki anlatılamaz. Yüzü kızardı. Tüyleri diken diken oldu. Utancından secdeye kapandı. Gözyaşı döktü. Ameline riya damladı korkusuyla tevbe etti. Allah'a sığındı.

Beyazıd-ı veli hazretleri gördüklerine inanamadı. Yahya Babayı şimdiye kadar anlamamış olduğuna bin pişman oldu. Yahya Babanın secdeden kalkmasını bekledi. Ona iltifat edecekti. Fakat Yahya Baba secdede ''ruhunu teslim'' etmişti.

''Rabbim bizleri riyadan muhafaza eylesin'' “Amin''

[Deryagül]

Ne büyük insanlarmış, Allah'ım bizleri riyakar olmaktan koru.

[Şuheda]

Amin Allah sizden razı olsun