sonraki »

[Deryagül]

         Cebrail (a.s.)'ın Hocası

Birgün Server-i kâinat (Aleyhi efdalü't-tahiyyât) mescidde oturmuş Cebrâîl aleyhisselâm ile konuşuyorlardı. Eshâb-ı kirâm (Aleyhimürrıdvân) mescide geldiklerinde Resül-i ekremi meşgûl görüp Cebrâîl aleyhisselâm ile konuştuklarını anlayarak sessizce otururlardı.
O sırada Hazret-i Alî (R.A) içeri girip, selâm verip, oturdu. Hazret-i Osmân (R.A) geldi, selâm verip oturdu. Daha sonra Ebû Bekir (R.A) içeri girdi. Selâm verince, Cebrâîl aleyhisselâm ayağa kalktığı için. Resul-i Ekremde ayağa kalktı. Bütün Ashâb-ı Kirâm da ayağa kalktılar. Hayret etmişlerdi. Çünkü, Resulullah (S.A.V.) Eshâb-ı güzînden hiç kimse için ayağa kalkmamıştı.

Sonra bu husûsu, Resûl-i Ekrem'den sordular.
Buyurdular ki:
- Ebû Bekir-i Sıddîk mescide girip, selâm verince, Cebrâîl aleyhisselâm Ebû Bekir'e ta'zîmen ayağa kalktı. Ben de kalktım.
Ey kardeşim Cebrâîl, Ebû Bekir'e neden ta'zîm ettiniz, diye sordum.
Dedi ki:
- Yâ Resûlallah! Ebû Bekir'e ta'zîm bana vâcibdir. Zîrâ Ebû Bekir benim hocamdır. Ben sordum,
- Ne şekilde hocan olur? diye sordum.
Cebrâîl aleyhisselâm dedi ki:
- Yâ Muhammed 'sallallahü aleyhi ve sellem'! Hak Sübhânehü ve teâlâ, Âdem aleyhisselâm balçıktan yaratıldığı için ben ondan üstünüm düşüncesiyle secde etmemek hâtırıma geldi ve secde etmemeye karar vermiştim. o esnada Arşın altından nurdan bir kubbe içinde bulunan Ebu Bekir'in ruhu kubbe kapısı açılarak yanıma geldi.

Bana dedi ki:
- "Ey Cebrâîl! Sakın muhâlefet etme, secde et" diye üç kere tekrârladı ve arkama üç kere vurdu. O zaman kalbimdeki benlik ve inat gidip Âdem Aleyhisselama secde ettim. Bendeki kibir ve inat iblîse intikâl edip, Âdeme secde etmedi. Ebedî mel'ûn oldu. Ben de ebedî saâdete kavuşdum.
"İşte Ebû Bekir benim bu şekilde hocamdır" dedi.

Kaynak:
Menâkıb-i Çehar Yar-i Güzin - Dört Büyük Halife (Sayfa 37-38 / 21.Menkıbe) Şemsüddin Ahmed Efendi