sonraki »

[Erguvan]

            Peygamber (S.A.V.) Efendimizin parmakları arasından su fışkırması

     Enes b. Mâlik (r.a.) anlatıyor: “Bir keresinde Peygamberimiz (s.a.v.)’i (Medine çarşısının bir semti olan) Zevra’da görmüştüm. İkindi namâzının vakti yaklaşmıştı. (Evleri mescîde yakın olanlar evlerine gittiler. Uzakta olanlar ise orada kalıp) abdest almak için su aradılar. Fakat bulamadılar. Resûlullâh (s.a.v.)’e taştan bir kab içinde abdest suyu getirildi. (Kab ufaktı, Allâh Resûlü (s.a.v.) elini yumarak) kabın içine soktu ve halka kabdaki sudan abdest almalarını buyurdu.

Suyu gördüm, parmaklarının altından fışkırıyordu. Oradakilerin en sonuncusu abdestini alıncaya kadar suyun fışkırması sürdü.”

Berâ b. Azib (r.a.) anlatıyor: “Hudeybiye günü bin dört yüz kişiydik. Hudeybiye bir kuyunun adıdır. Kuyunun suyunu çektik, içinde bir damla bırakmadık. Resûlullâh (s.a.v.) kuyunun kenarcığına oturup biraz su istedi. Getirilen suyu ağzında çalkalayıp kuyunun içine püskürttü. Fazla beklemedik, kendimiz suya kandığımız gibi hayvanlarımız da suya kandı.”

(Uhud şehîdlerinden) Abdullah oğlu Câbir (r.a.) anlatıyor:

“Hudeybiye günü bin beşyüz sahâbe susuzluktan kavrulmuştu. Peygamber (s.a.v.) Efendimizin önünde deriden ma‘mûl ufak bir kab vardı, ondan abdest alıyordu. Halk neredeyse ağlar bir halde Resûlullâh (s.a.v.)’e sığındılar. Allâh’ın Resûlü (s.a.v.):

- Neyiniz var? Ne oldu? diye sordu.

- Yâ Resûlallâh (s.a.v.)! Önündeki şu sudan başka ne abdest alacağımız ne de içeceğimiz suyumuz var! dediler.

Bunun üzerine Resûl-i Ekrem (s.a.v.), elini deriden ma‘mûl o kabın içine koydu, parmakları arasından gözeler gibi sular fışkırmaya başladı. İçtik ve abdest aldık.”

          (M. Yûsuf Kandehlevî, Hayâtüs-Sahâbe, 4.c, 314-315.s.)

[yasmin]