sonraki »

[Erguvan]

                Mürşidin Lüzûmu

    Ma‘nevî yolda mürşidin yardımına lüzûm olmadığını söyleyen kimseler vardır ki, kişinin kendi başına sa‘yü gayret göstermesiyle vuslatın mümkün olacağı fikrindedirler. Halbuki vasıtasız, isti‘ânesiz vuslat mümkün olamaz. Her halde mürşid’in yardımına kat‘î lüzûm vardır.

Âyet-i kerîmede Cenâb-ı Hakk:

İskender-i Zü’l-karneyn Hazretlerine “kavminden bir kuvvetle yardım istemeyi” (Kehf s. 95) emir buyurmuştur. Bu duruma göre bizim gibi günâhkâr kullar, mu‘âvenetten hiç bir sûretle müstağnî olamazlar.

Nitekim Cenâb-ı Hakk, “Ehl-i şerrat ve ehl-i takvânın ibâdetini ve duâsını kabûl eder” (Mâide s. 27) buyrulmuştur.

Nefs-i emmâreye hizmet eden kimse Huzûr-i Bârî’de bulunurken Cenâb-ı Hakk’tan mükâfaat taleb edemez.

Çünkü Cenâb-ı Hakk’ı unutarak nefs-i emmâreye hizmet etmiştir.

Bir insan altını sevdiği kadar Cenâb-ı Hakk’ı sevse kâfîdir. Kezâlik altına hizmet ettiğinin yarısı kadar Cenâb-ı Hakk’a hizmet etse yine kâfîdir.

Hasta bir insan güzel yemeklerin lezzetini anlayamaz. Herhalde ağzının tadının gelmesi, sıhhatinin iâdesine bağlıdır. Şu halde nefs-i emmâreye mağlûb olan kimse hastadır. İbâdetten bir lezzet alamaz. Hasta olan kalbin temizlenmesi lâzımdır.

Bir çocuk ana rahmine düştüğü zaman ne kadar nefes alacak ise yazılır. Mukadder olan nefes son bulunca vefât eder. Hasta bir adam nefesi çabuk çabuk alır, nefesleri çabuk biter ve vefât eder. Sıhhati yerinde olan bir kimse nefesi daha muntazam ve daha ağır alır, nefes daha çok devâm eder ve vefâtı daha geç olur.

Allâhü Te‘âlâ cümlemizi sevdiklerimizin yoluna dâhil, şefaatlerine nâil, son nefeste îmân-ı kâmil ile göçmeyi de nasîb-i müyesser eylesin. Âmin.

(Hz. Mahmûd Sâmî Ramazanoğlu (k.s.), Musâhabe 6,131.s.)