sonraki »

[Erguvan]

RESÛL-İ EKREM (S.A.V.)’İN MUHTEREM EBEVEYNİ

Resimlerin Görüntülenmesine izin Verilmiyor Resimleri Görebilmek Için Kayıt Olun veya Giriş Yapın

       Muhterem babaları hazreti Abdullâh, haseb ve nesebce Kureyş’in en temiz soyuna mensûbdur. Buhârî, Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in atalarını, İbrâhîm (a.s.)’a kadar çıkarır. İbrâhîm Halîl (a.s.), Kâ’be’nin ilk bânisi (binâ eden) olduğundan, Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’e kadar, bütün İbrâhîm (a.s.) evlâdı, Kâ’be’ye hizmet edegelmişlerdir. Bu cihetle, Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in yüce ecdâdının bütün hayatları, kemâl derecede mazbûttur. Hepsi de şeref ve fazîlet sâhibi kimselerdir. Muhterem vâlideleri Hazret-i Âmine bint-i Vehb’dir ki pederleri Vehb, Benî Zühre’nin reîsidir. Vehb, kızının tahsîl ve terbiyesine pek ziyâde özen gösterdiğinden Hz. Âmine, Kureyş kızlarının en yükseği addolunurdu. Tevbe sûresi 128’deki “enfüsiküm” kavl-i şerîfi, şâz olan bir kırâatte “enfesiküm” okunmuş ve ma‘nâsı, “Ey insanlar! Sizin en güzel ve temiz soyunuzdan, size en necîb bir Peygamber geldi.” olmuştur.

   Buhârî’nin rivâyetine göre, Resûl-i Ekrem (s.a.v.), Kendileri de Huneyn gazâsında İslâm ordusunun bozulduğu sırada Nübüvvet ve Risâlet kuvvetinin Kendilerine bahşettiği yüksek bir irâde ve mehâbetle münhezim bir orduya hitâb ederek “Ben, Allâh’ın Peygamberiyim, bunda yalan yoktur! Ben, Abdulmuttalib’in torunuyum, soyumda yalancı yoktur!” buyurmuşlardır ve bozulan ordunun kuvve-i ma‘neviyyesini iâde etmişlerdir.

   Ebû Leheb’in Dürre diye ma‘rûf kızı Sebîa (r.a.), Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’e “-Yâ Resûlallâh! Halk, bana “Ey cehennem odununun kızı!” diye hitâb ediyor.” diye şikâyet etmişti. Resûl-i Ekrem (s.a.v.) de şiddetli bir gadabla kalkıp: “Bazı kimselerin benim nesebimle uğraşmaya ne hakkı vardır? Kim ki benim nesebimle uğraşırsa, emîn olunuz ki o kimse, bana ezâ verir. Kim ki bana ezâ eder; o kimse, Allâhü Te‘âlâya ezâ verir.” buyurmuşlardır.

   Âbâ-i ecdâd-ı Muhammed (s.a.v.) müşrik olmadıklarının temiz olduklarının bir delîli de, Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in: “Ben, mütemâdiyen temiz babaların sülbünden, temiz anaların rahmine naklolunageldim.” diye buyurmuş olmalarıdır. Tevbe sûresi 28’de: “Şübhesiz ki müşrikler, necîsdir.” diye tavsîf edilmiştir. Tahâret ile necâset; îmân ile şirk; mü’min ile müşrik tezâd teşkîl eder. Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in yüce ecdâdından her birisi temizdir ve onların müşrik olmadıklarını kabûl etmek vâcibdir.
(Sahîh-i Buhârî Muhtasarı Tecrîd-i Sarîh, 4.c., 543-551.s.)

Resimlerin Görüntülenmesine izin Verilmiyor Resimleri Görebilmek Için Kayıt Olun veya Giriş Yapın

       Hâtem-i Enbiyâ (s.a.v.) Efendimizin peder-i âlîleri Abdullâh ibn-i Muttalib ile vâlideleri Âmine bint-i Vehb (r.a.) hazretlerinin cennet ehli olduklarına (aslâ cehennem ehli olmadıklarına) dâir birçok allâme, muhakkik, tefsîr ve hadîs ulamâsınca pekçok eser yazılmıştır. Bu eserlerde beyân edildiği üzere: “Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in vâlideyni (ana, baba), cennet ehlindendir. Çünkü onlara hiçbir Nebî (a.s.)’ın da‘veti ulaşmamıştır ve Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in vâlideyninin irtihâlleri de Nebî (s.a.v.)’in bi’setinden (Nebî olarak seçilip gönderilmesinden) çok önce olduğu târihen sabittir. Kendilerine herhangi bir Nebî (a.s.)’ın da‘veti ulaşmadan ölenlere azâb olunmayacağı nâsslarla (âyet ve hadîslerle) sâbittir.

   Şerâfüddîn-i Münâvî’ye: “-Nebî (s.a.v.)’in babası cehennemde midir?” diye sorulduğunda Münâvî, şiddetle haykırarak, “-Nebî (s.a.v.)’in babası, Fetret devrinde vefât etmiştir. Fetret devrinde vefât edenlere İsrâ sûresi 15. âyette: “Biz, bir peygamber göndermedikçe kimseye azâb edecek değiliz.” diye buyuruluyor.” diyerek cevâb vermiştir. Cessâs Ebû Bekr-i Râzî, Ahkâmü’l-Kur’ân’ında bu âyetin ma‘nâsı “Cenâb-ı Hakk, peygamber lisâniyle, kendi varlığına ve birliğine delîl koymadıkça azâb etmez.” demektir, denilir.

Nasîrüddîn ibn-i Münîr-i Mâlikî de diyor ki:

“Cenâb-ı Hakk, Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in muhterem ebeveynini diriltmiş ve onları îmânla şereflendirmiş ve Habîbi (s.a.v.)’in kalblerini de ebeveyninin îmânlarından dolayı sürûrla doldurmuştur.”

   Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in Allâhü Te‘âlâ tarafından “Âlemlere rahmet olarak gönderdiği” beyân edilirken, Risâlet ve Nübüvvet Nûrunun Güneşi (s.a.v.), henüz doğmadan O Yüce Parlak Nûru, mübârek ve muhterem sînesinde taşıyan bir ana ve babayı, Evlâdları (s.a.v.)’in O Yüce Nûru’ndan mahrûm farz etmek hem edebe, hem de mantıka uygun düşmez. Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in muhterem vâlideyni (ana, baba) işte O Yüce Nûr’un da‘vetine erişmeden ve Muhterem Oğulları (s.a.v.)’in Nübüvvetini görmeden irtihâl etmişlerdir.
(Sahîh-i Buhârî Muhtasarı Tecrîd-i Sarîh, 4.c., 539-551.s.)

[Erguvan]

Resimlerin Görüntülenmesine izin Verilmiyor Resimleri Görebilmek Için Kayıt Olun veya Giriş Yapın

       Allâhü Te‘âlâ, Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in anne ve babalarını tekrar diriltmiş ve bu muhterem anne ve baba, Azîz Oğullarının Nübüvvet ve Risâleti’ni kabûlle O (s.a.v.)’e îmân etmişlerdir. Bu görüş, birçok Hadîs hâfızının delîllendirdikleri bir yoldur. İbn-i Şâhin, Hâfız Ebû Bekir, Hatîb-i Bağdâdî, Süheylî, Kurtubî, Muhibb-i Taberî, Allâme Nasîrüddîn İbn-i Münîr ve daha bu tabakadan pekçok Hadîs ehli bu yolda delîl getirmişlerdir.

   İbn-i Şâhin’in Nâsih ve Mensûh’unda, Hatîb-i Bağdadî’nin Sâbık ve Lâhik’ında, Dârekutnî ve İbn-i Asâkir’in Garâib’inde tahrîclerine göre, Hz. Âişe (r.anhâ) şöyle demiştir: “Haccetü’l-Vedâ’da Resûlullâh (s.a.v.), bizimle birlikte haccettiler. Sonra Hacun kabristanına uğradılar. Resûlullâh (s.a.v.), hazîn ve gamlı olarak ağlıyordu. Orada uzunca bir zamân kaldıktan sonra benim yanıma geldiler. Bu def‘a ferâhlanmış ve mütebessimdiler. Ben, hâllerinde gördüğüm bu bâriz değişikliğin sebebini sorduğumda: “-Annemin kabrine gittim. Cenâb-ı Hakk’tan annemi hayâta döndürmesini diledim. Kabûl buyurup annemi diriltti ve bana îmân ettikten sonra ebedî hâline redd ve iâde buyurdu.” diye cevâb verdiler.”

   Ehl-i hadîsden, râvîler arasında hâlleri meçhûl iki kişi bulunduğu için bu hadîsi zaîf kabûl edenler olmuş ise de, bu husûsta Süheylî’nin cevâbı şudur: “Allâh (c.c.) her şeye kâdirdir. O’nun rahmeti, hiçbir şekilde âciz ve noksan değildir. O’nun rahmet deryâsının en ziyâde döküldüğü mübârek mansıb ise Resûlullâh (s.a.v.)’in mübârek kalbleridir.” demiştir.

   Kurtubî der ki: “Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in annelerinin ihyâlarını beyân eden hadîsde herhangi bir zaîflik yoktur. Çünkü bunun delîli, ihyânın Vedâ haccında vukûa gelmesi ve Hz. Âişe (r.anhâ)’nın rivâyet etmesidir. Peygamber (s.a.v.) Efendimizin ebveyni cennet ehlidir ve diriltilip, (s.a.v.) Efendimize îmân etmeleri de O (s.a.v.)’in ümmetinden olma şerefini kazanmaları içindir. Sonra ebeveynini diriltip îmân etmeleri aklen ve şer‘an mümkündür. Kur’ân’da, Katîl-i Benî İsrâîl’in diriltilmesi ve kâtilini haber vermesi, vârid olmuştur. Îsâ (a.s.)’ın eliyle, Cenâb-ı Hakk’ın, birçok ölüyü diriltmesi bir hakîkattir. Bu i‘tibârla Resûl-i Ekrem (s.a.v.) hakkında ziyâde kerem ve fazîlet olarak ebeveyninin diriltilip onların Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’e îmân etmelerinde mümkün olmayacak hiçbir durum yoktur.” demiştir. 
(Sahîh-i Buhârî, 4.c., 546.s.) 

Resimlerin Görüntülenmesine izin Verilmiyor Resimleri Görebilmek Için Kayıt Olun veya Giriş Yapın

       Ebû Nuaym'in Delâil-i Nübüvvet'inden Zührî tarîkiyle Ümm-i Semâa'nın vâlidesinden şöyle dediği rivâyet edilmiştir: Resûlullâh (s.a.v.)'in vâlidesi Âmine'nin maraz-ı mevti olan hastalığında ziyâretine gitmiştim. O sırada beş yaşına girmiş olan Muhammed (s.a.v.) annesinin başucunda oturuyordu. Âmine, bir müddet kemâl-i şefkat ve dikkatle oğlunun yüzüne baktı. İbrahim'in nûru tevhîdini, Yûsuf'un güzelliğini taşıyan ve Mûsâ (a.s.)'ın mu'cizelerini, Îsâ (a.s.)'ın asâlet rûhunu hâiz olan oğlunun sîmâsından mülhem olarak şu beyitleri inşâd eylemiştir. (Tercümesi): "Ey büyük bir güvercinin mahsûl-i hayâtı olan oğlum! Menâmımda gördüğüm rüyâ doğru çıkarsa sen, ins ve cinne, hill ü hareme ba‘s olunup peygamber olacaksın! Azîz oğlum! Sen, İslâm dîninin, ceddin Hazret-i İbrahim dîninin hak dîn olduğunu tasdîk ve ta‘lîm için ba‘s olunacaksın. Allâh seni, milletlerle beraber tevâlî edip yaşayagelen şu putlardan ve bunlara ibâdetten nehyedip esirgemiştir."

   Hazret-i Âmine bu şiirini inşâd ettikten sonra: "Her yaşayan ölür, her yeni eskir, her çok azalır, her büyük fenâ bulur. Şübhesiz ben de öleceğim. Fakat ebedî anılacağım. Dünyâda oğlumu hayrü'l-halef bırakıyorum" deyip müteâkiben vefât etmiştir.

  Hazret-i Âmine'nin bu şiiri ve bu ifâdeleri kâmil bir muvahhidin lisânına yaraşır bir haldedir.

   Vâlide-i Nebevî gibi Resûl-i Ekrem (s.a.v.)'in pederi Hazret-i Abdullâh'ın tevhîde delâlet eder eş‘ârı vardır. Sîret-i İbn-i Hişam'da rivâyet olunduğu üzere, Abdullâh, Âmine'ye hıtbe edilmezden evvel Benî Esed'den bir kadın ki, Varaka b. Nevfel'in hemşîresi idi. Kâ'be derûnunda açıktan i‘lân-ı aşk etmişti. Hattâ muvafakati sûretinde kendisine mühim bir servet de hediye edeceğini va‘dediyordu. Böyle hayâsızca arz-ı nefs eden bu kadına karşı yüksek bir fazîlet dersi veren şu kıt‘asıdır ki, Hazret-i Abdullâh'ın kemâl-i iffetine de delâlet eder. (Ma‘nâsı): “Haram o kadar acıdır ki, ölüm acısı ondan çok hafiftir. Helâl ise çok tatlıdır. Var kadın, sen açıkça helâlini ara!. İzzet ve şeref sâhibi olan ırzını ve dînini himâye ve muhâfaza eder. Rosbuluk demek olan bir işe nasıl cesâret gösterir?”
(Sahîh-i Buhârî, 4.c. 548.s.)

Resimlerin Görüntülenmesine izin Verilmiyor Resimleri Görebilmek Için Kayıt Olun veya Giriş Yapın

Şâir diyor ki:

İki cihan güneşi bürc-i saadette iken

Vâlideynine Mevlâ nice vermeye şerefi

Çeşm-i insâf ile ey dil nazar et gavvâsa

Alıcak dürrini yabana atar mı sadefi?